Τρίτη, 06 Οκτωβρίου 2009

Προσεχώς: 1

01-02-2010

"Πέντε εικαστικοί συζητούν για την χρήση των ψηφιακών μέσων στην τέχνη"
Α. Γρυπάρη, Ε. Δημητροπούλου, Δ. Ερμείδου, Π. Ζιώγα, Α. Ρομπιέ.


Στον εναλλακτικό χώρο τέχνης και λόγου art-act, Α. Σφαέλου 3, Αθήνα.

Ώρα 8 μ.μ. Προσέλευση με προσυνεννόηση.

(Πληροφορίες για το πλήρες πρόγραμμα ομιλιών-συζητήσεων-προβολών του 2009-10 στην ηλεκτρονική διευθυνση:
http://2009-2010programart-acttellasgr.blogspot.com/)

Τρίτη, 02 Ιουνίου 2009

Τί γίνεται όταν το χρυσόψαρο παραμείνει ζωντανό ακόμα και άν του σπάσουνε τη γυάλα;


Ένα κυριακάτικο πρωινό του Αυγούστου η Νίνα, όπως πάντα πήγε να αλλάξει το νερό στο χρυσόψαρό της. Βαριεστημένα σήκωσε τη γυάλα από το τραπέζι, πήγε στον νεροχύτη, πήρε το ψάρι με το διχτάκι και το έβαλε μέσα σε ένα μικρό μπολ με νερό, έπειτα καθάρισε καλά τη γυάλα, την γέμισε με καθαρό νερό και ξαναέβαλε το μικρό ψαράκι πίσω. Η εβδομαδιαία αυτή συνήθεια της είχε γίνει πια ανάγκη.Σήκωσε πάλι τη γυάλα να την βάλει πίσω, μα αυτή τη φορά μαζί, σε έναν τέλειο συγχρονισμό σηκώθηκε και ένα δυνατό μελτέμι. Βρόντηξε η πόρτα του μπάνιου, ταράχτηκε, η κουρτίνα της κουζίνας της ήρθε στη μούρη, μπερδεύτηκε, θύμωσε και... παρ' την κάτω τη γυάλα.Το μικρό χρυσόψαρο αφού ξεπέρασε το πρώτο σοκ του σπασίματος και τον δυνατό πόνο από το τράνταγμα του πεσίματος, γρήγορα κατάλαβε ότι μια μεγάλη ανατροπή συνέβη στη μικροσκοπική ζωή του. Το τράνταγμα το είχε πετάξει μακριά από όλον αυτό το χαμό, κάπου σκοτεινά με μια περίεργη μυρωδιά. Κάποια στιγμή νόμισε πως πέθανε. Αλλά όχι είναι ακόμα ζωντανό. Η καρδιά του ακόμα χτυπάει τόσο πολύ που την ακούει στ' αυτιά του. Σκέφτεται όμως πως δεν θα είναι για πολύ ακόμα. Θες γιατί είναι ψάρι και δεν μπορεί να ζήσει έξω από το νερό, θες γιατί η μαλακιά θεσούλα που βρέθηκε δεν είναι άλλο παρά η χιλιοφορεμένη παντόφλα της Νίνας, την οποία κιόλας σύντομα θα αναζητήσει, πάντως σίγουρα κινδυνεύει. Βγαίνει προσεχτικά. Κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι γιατί όλοι τους κοιτάνε να μαζέψουν τα σπασμένα.Γλιστράει αθόρυβα από την πόρτα της κουζίνας στη πίσω αυλή. Το δυνατό φως της ημέρας χτυπάει το κορμί του για πρώτη φορά. Μυρμηγκιάζουν τα πτερύγια και τσούζουν τα μάτια του. Πλησιάζει την αυλόπορτα, βγαίνει στον απέραντο δρόμο και αρχίζει να περπατάει. Τρομαγμένο και σαστισμένο ακόμα, κυρίως από τον ίδιο του τον εαυτό δεν τολμά καν να κοιτάξει πίσω. Νοιώθει σαν κλέφτης όμως στην πραγματικότητα είναι ένα θύμα του καιρού. Περπατάει, περπατάει, σχεδόν κουτρουβαλάει στα πελώρια χαλίκια και όλο αναρωτιέται πόσο θα κρατήσει αυτό το περίεργο θαύμα. Από λεπτό σε λεπτό περιμένει να του κοπεί η ανάσα.Η ώρα πέρασε, είναι σχεδόν μεσημέρι και ο καλοκαιρινός ήλιος καίει βασανιστικά. Του περνάει η σκέψη πως μπορεί να γλίτωσε την ασφυξία, αν όμως συνεχίσει να περπατάει μπορεί να καταλήξει ψητό στην ηλιοκαμένη χλόη. Βρίσκει μια σκιά και κάθεται να ξαποστάσει. Σκουπίζει τον ιδρώτα, τρίβει τα μάτια του και γέρνει πίσω αφήνοντας τις σκέψεις του να αναδυθούν όλες μαζί. Χρόνια και χρόνια κλεισμένο σε μια γυάλα δεν θυμάται τον εαυτό του έξω από αυτήν. Πέρα-δώθε, πέρα-δώθε όλη μέρα. Μπουρμπουλήθρες-κολύμπι, κολύμπι-μπουρμπουλήθρες άντε και μία Κυριακή πέντε λεπτά στο μπολ. Θυμάται πως κάποτε λαχταρούσε τον έξω κόσμο. Ονειρευόταν θάλασσες και ποτάμια ορμητικά, λίμνες καθαρές γεμάτες χρυσόψαρα και ό, τι άλλο ψάρι θα μπορούσε να υπάρχει. Μα περνώντας τα χρόνια τα όνειρα ξέμειναν κάπου μεταξύ μπουρμπουλήθρας και μπολ.Αλλά και τούτο εδώ πάλι; Τούτο το απρόσμενο; Τι μπορεί να πει γι’ αυτό; Δεν περίμενε με τίποτα να έχουν τέτοια εξέλιξη τα πράγματα. Εκεί που συνήθισε τη μηχανική ζωή του ήρθε ένας άνεμος για να του φανερώσει πως υπάρχει ζωή και έξω από το νερό. Αν το ήξερε... θα έδινε ένα σάλτο μια ώρα αρχύτερα. Αλλά όχι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Εξάλλου τώρα η γυάλα έσπασε. Τι να το κρατήσει πίσω πια; Να κάτσει να το βάλουν σε μια καινούργια γυάλα? Με τίποτα τώρα πια! Εδώ που τα λέμε ακόμα και να μην ζούσε έξω από το νερό, χίλιες φορές το προτιμούσε να ψοφήσει εκεί ανάμεσα στα σπασμένα γυαλιά παρά να μπει σε μια καινούρια γυάλα. Όχι, όχι, καλύτερα έτσι! Κανένας δεν θα μπορεί να πει τίποτα τώρα . Όλοι θα σωπαίνουν και όπως-όπως θα μαζεύουν τα γυαλιά. Πού και πού κανείς θα κουνάει με συγκατάβαση το κεφάλι και θα μονολογεί: Τι να έγινε αυτό το χρυσόψαρο;

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Απορίες

  • Απορία 1: Τι γίνεται όταν το χρυσόψαρο παραμείνει ζωντανό ακόμα και αν του σπάσουνε τη γυάλα;
  • Απορία 2: Τι γίνεται όταν τα παραμύθια ξεκινούν από το καλό τέλος;
  • Απορία 3: Τί γίνεται όταν ένα εξωγήινο ον θέλει να γίνει άνθρωπος;

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Las Meninas, Diego Velazquez, 1656

Αυτό το έργο του Βελάσκεθ είναι ευρύτερα γνωστό ως "Las meninas" (Οι δεσποινίδες των τιμών), ενώ κάποτε ονομαζόταν "Η βασιλική οικογένεια". Ο Βελάσκεθ ζωγράφισε μερικά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα πορτρέτα μικρών παιδιών μέσα από τα οποία εξέφρασε μια αθώα γοητεία αναμεμειγμένη με την μελαγχολική διάθεση που πολλές φορές συναντάται στην παιδική ηλικία. Κι αυτό το έργο είναι μέρος αυτών των πορτρέτων αφού η ζωηρή και πολυπληθής σκηνή εκτυλίσσεται γύρω από την μικρή ινφάντα Μαργαρίτα, το μοναχοπαίδι του Φιλίππου Δ'.
Ήταν η ιδιαίτερη προσοχή στο μικρό κορίτσι που έγινε αφορμή για την δημιουργία των δύο έργων μου που παραθέτω. Είναι η συνέχεια της "Φλώρας" η οποία κυοφορεί και ετοιμάζει τον χώρο για να φυλάξει τη ζωή που θα φέρει στο φως. Τελικά επιλέγει και τοποθετεί το λίκνο στη θέση της ινφάντα Μαργαρίτας. Δεν μπορεί άλλωστε να γίνει διαφορετικά αφού το εργαστήρι του Καλλιτέχνη δεν είναι άλλο παρά η ίδια της η καρδιά. Και ποιά άλλη θέση να έδινε στο μονάκριβό της παρά τη θέση μιας πριγκίπισσας, λουσμένη στο φως, πλημμυρισμένη από την ευωδία των ανθών της αθωότητάς της που φύλαξε για την στιγμή αυτή.





Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Η Σάσκια ως Φλώρα, Ρέμπραντ, 1634


Η αφορμή για την δημιουργία του έργου μου "Φλώρα" είναι αυτός ο πίνακας του Ρέμπραντ οπού έχει ζωγραφίσει τη γυναίκα του Σάσκια ως Φλώρα τη Θεά της Άνοιξης. Η πόζα και τα ρούχα της κοπέλας δείχνουν εγκυμοσύνη. Πραγματικά η μικρή Σάσκια το 1635 γέννησε ένα αγόρι τον Ρομπέρτους. Είναι η εποχή που ο Ρέμπραντ ζει τα "χρυσά" του χρόνια. Όλες οι προϋποθέσεις για μια επιτυχημένη πορεία υπάρχουν, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.
Βέβαια τα προβλήματα δεν αργούν να εμφανιστούν, ενώ τα προεόρτια της καταστροφής γίνονται πολύ νωρίς. Ο μικρός Ρομπέρτους πεθαίνει δύο μήνες μετά τη γέννησή του και στη συνέχεια ο Ρέμπραντ θάβει τρία από τα παιδιά του σε βρεφική ηλικία μέσα σε ένα διάστημα δέκα χρόνων. Τελικά το 1642 χάνει και την πολυαγαπημένη του Σάσκια, λίγο μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού τους Τίτους.
Με το τέλος της οικογενειακής θαλπωρής σηματοδοτείται και η αρχή του κατήφορου. Οι προσωπικές του επιλογές, τα χρέη του και η σχέση του με την υπηρέτριά του Χέρτχε οδήγησαν στη σύγκρουση με τους φίλους και υποστηρικτές του, οι οποίοι εξελίχθηκαν σε αδίστακτοι πιστωτές του.
Η ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη έχει καταγραφεί σαν ημερολόγιο πάνω στα έργα του και καθώς τα βλέπω πετυχαίνει να με κάνει μέτοχο της ευτυχίας του και της επιτυχίας του, της πτώσης του και του δράματός του. Επομένως δεν θα μπορούσα να αγνοήσω την εσωτερική παρόρμηση να συμπεριλάβω στο έργο μου με κάποιον τρόπο την εμπειρία μου αυτή.
Η μορφή της Σάσκιας ως Φλώρας έγινε για μένα ένα σύμβολο νοσταλγικής ευτυχίας. Χρησιμοποίησα τη σύνθεση του καλλιτέχνη και την γέμισα με λουλούδια δικά μου, κατασκευασμένα από κολάζ φωτογραφιών της παιδικής μου ηλικίας. Εικόνες των δικών μου αμέριμνων, χρυσών χρόνων. Αναμνήσεις των πολύτιμων στιγμών που αποθανατίστηκαν κάποτε για να αγκαλιάσουν τώρα με τρυφερότητα και θαλπωρή το ίδιο γεγονός που βίωνε τότε η Σάσκια.
Οι χρυσές εποχές όμως έρχονται και παρέρχονται σε όλους τους τομείς. Ο θάνατος καραδοκεί να κάνει αισθητή τη παρουσία του με όποιον τρόπο μπορεί. Κι αν δεν έρχεται σε φυσικό επίπεδο δηλώνει τη δύναμή του καταστρέφοντας είτε τις ανθρώπινες σχέσεις, είτε την εμπιστοσύνη ή την ελπίδα και την αγάπη. Και τότε ναι υπάρχει η περίπτωση αυτοί που κάποτε στήριζαν να σταθούν αντιμέτωποι στον χρεωμένο.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Στη μνήμη του ονείρου, 12/2008

Στη μνήμη του ονείρου,
Αθηνά Ρομπιέ, εργο φτιαγμένο με πολυμέσα, 2008.
Στη μνήμη του ονείρου
που έθαψες προχτές,
ένα στεφάνι αθωότητας προσφέρεις.
Τα τελευταία άνθη μιας γης επαγγελίας.
Πίστεψες πως την κατέκτησες
μα δεν ήταν παρά μια πεδιάδα απραξίας.
Τώρα που τρομάζεις στον ερχομό του εφιάλτη
μάθε πως είναι η ίδια η ζωή
που βίαια σ' αρπάζει
απ' του θανατηφόρου λήθαργου
το ζεστό κρεβάτι.
Στη μνήμη του ονείρου, Αθηνά Ρομπιέ,
12/2008.

Παρασκευή, 05 Δεκεμβρίου 2008

Η Φλώρα και ο κήπος της Εδέμ

"Η Φλώρα"
έργο φτιαγμένο με πολυμέσα, 2007, Αθηνά Ρομπιέ.

Στο κήπο της Εδέμ γεννήθηκες
μα τώρα κάηκε.
Ό,τι λουλούδι απέμεινε
στεφάνι το 'φτιαξες.
Το κατέθεσες κι αποχαιρέτησες
τις μνήμες και τις προσδοκίες σου.

Πήρες στην αγκάλη τη ψυχή σου,
το αμάραντο λουλούδι της ζωής σου,
Πήρες και τη καρδιά σου,
ένα λιθάρι διάφανο μα καπνισμένο,
έκλαψες και πλύθηκε
μα δε μαλάκωσε.

Άστο κάτω και κάντο προσκεφάλι,
κάτσε να ξαποστάσεις,
κλείσε τα μάτια και μη θυμάσαι,
μη περιμένεις,
άστη βροχή που πέφτει
να κάνει
ό, τι είναι να κάνει.
"Ο Κήπος της Εδέμ", Αθηνά Ρομπιέ , 2008